فعالیت‌های نوشتاری ESL | ۱۳ استراتژی برای ایجاد اعتماد به نفس

نوشتن یکی از چالش برانگیزترین مهارت‌ها برای دانش‌آموزان ESL است. برخلاف صحبت کردن - جایی که حرکات و بافت، خلاها را پر می‌کنند - نوشتن نیازمند دقت، ساختار و واژگانی است که بسیاری از زبان‌آموزان برای تولید آنها به تنهایی تلاش می‌کنند. با این حال، نوشتن همچنین یکی از قدرتمندترین ابزارها برای یادگیری زبان است. این کار دانش‌آموزان را مجبور می‌کند تا با دقت در مورد ... فکر کنند. دستور زبان، انتخاب کلمات، و سازماندهی به شیوه‌هایی که سایر مهارت‌ها به سادگی انجام نمی‌دهند.

مشکل؟ بسیاری از درس‌های نوشتاری ESL با شکست مواجه می‌شوند. دانش‌آموزان به صفحات خالی خیره می‌شوند. جملات را از کتاب‌های درسی کپی می‌کنند. آنها هفته به هفته یک پاراگراف پنج جمله‌ای را بدون هیچ اشتیاقی می‌نویسند. آشنا به نظر می‌رسد؟

خبر خوب این است که نوشتن لازم نیست دردناک باشد - برای شما یا دانش‌آموزانتان. فعالیت‌های این مقاله به گونه‌ای طراحی شده‌اند که قلم‌ها را به حرکت درآورند، ایده‌ها را به جریان بیندازند و اعتماد به نفس را افزایش دهند. چه به مبتدیانی که تازه در حال یادگیری جمله‌سازی هستند آموزش دهید و چه به زبان‌آموزان پیشرفته‌ای که در حال اصلاح مقاله‌هایشان هستند، در اینجا استراتژی‌های عملی پیدا خواهید کرد که می‌توانید در کلاس بعدی خود از آنها استفاده کنید.

چرا دانش‌آموزان ESL در نوشتن مشکل دارند؟

قبل از شروع فعالیت‌ها، بهتر است بفهمیم که چرا نوشتن برای زبان‌آموزان انگلیسی بسیار دشوار است. اکثر دانش‌آموزان ESL با ترکیبی از این موانع روبرو هستند:

• واژگان محدود — آنها می‌دانند چه می‌خواهند بگویند اما نمی‌توانند کلمات انگلیسی مناسب را پیدا کنند
• اضطراب دستور زبان — ترس از اشتباه کردن، آنها را حتی قبل از شروع، فلج می‌کند.
• تداخل L1 - زبان اول آنها ساختار جملات، قوانین نقطه گذاری یا قراردادهای نوشتاری متفاوتی دارد.
• کمبود مدل — آنها هرگز نمونه‌هایی از نوشته‌های خوب انگلیسی در سطح خودشان ندیده‌اند.
• کمال‌گرایی — آنها سعی می‌کنند در اولین تلاش جملات بی‌نقصی بنویسند، به جای اینکه ابتدا ایده‌ها را یادداشت کنند.

هر فعالیت زیر به یک یا چند مورد از این موانع می‌پردازد. هدف، نوشتن بی‌نقص نیست. هدف، نوشتن روان، مطمئن و با دقت فزاینده است (ان سی تی ای) — و این فقط از طریق تمرین منظم و کم‌ریسک حاصل می‌شود.

عکس از Towfiqu barbhuiya در Unsplash

۱. گرم کردن‌های آزادنویسی

هر کلاس نویسندگی را با پنج دقیقه آزادنویسی شروع کنید. به دانش‌آموزان یک سوال ساده بدهید - «دیروز چه خوردید؟» یا «مکان مورد علاقه‌تان را توصیف کنید» - و از آنها بخواهید بدون توقف بنویسند. بدون پاک کردن. بدون استفاده از دیکشنری. بدون نگرانی در مورد دستور زبان.

آزادنویسی، روان‌نویسی را همانطور که تمرین مکالمه، روان‌نویسی را تقویت می‌کند، تقویت می‌کند. این کار مغز را تمرین می‌دهد تا بدون اینکه ویراستار داخلی بابت هر اشتباهی فریاد بزند، انگلیسی بنویسد. پس از چند هفته آزادنویسی مداوم، اکثر دانش‌آموزان متوجه می‌شوند که می‌توانند در زمان کمتری متن بیشتری بنویسند.

نکته معلم: گاهی اوقات نوشته‌های آزاد را جمع‌آوری کنید، اما برای دقت آنها نمره ندهید. در عوض، کل کلمات نوشته شده را بشمارید و رشد آنها را در طول زمان پیگیری کنید. دانش‌آموزان عاشق این هستند که ببینند تعداد کلماتشان در یک جلسه از 30 کلمه به 80 کلمه افزایش می‌یابد.

۲. نوشتن با تصویر

به دانش‌آموزان یک عکس جالب نشان دهید - یک صحنه شلوغ در بازار، شخصی که از پنجره به بیرون نگاه می‌کند، حیواناتی که کاری غیرمنتظره انجام می‌دهند - و از آنها بخواهید در مورد آن بنویسند. می‌توانید با ارائه نکات مختلف برای سطوح مختلف، تفاوت‌ها را تشخیص دهید:

• مبتدی: پنج جمله در توصیف آنچه می‌بینید بنویسید
• متوسط: یک داستان کوتاه در مورد اتفاقات قبل و بعد از این تصویر بنویسید.
• پیشرفته: از دیدگاه یکی از افراد حاضر در عکس بنویسید

تصاویر تفکر بصری را فعال می‌کنند و به دانش‌آموزان موضوعی ملموس برای نوشتن می‌دهند. این امر مشکل «نمی‌دانم چه بنویسم» را به طور کامل از بین می‌برد.

عکس از Rewired Digital در Unsplash

۳. دیکتوگلاس

یک پاراگراف کوتاه را با صدای بلند و سرعت طبیعی بخوانید. دانش‌آموزان بار اول بدون نوشتن گوش می‌دهند. دوباره آن را می‌خوانند و این بار کلمات و عبارات کلیدی را یادداشت می‌کنند. سپس، به صورت دو نفره یا در گروه‌های کوچک، پاراگراف را از حفظ بازسازی می‌کنند.

دیکتوگلاس ترکیب می‌کند گوش دادن، واژگان، دستور زبان و نوشتن را در یک فعالیت جمع آوری کنید. همچنین به طور طبیعی بحثی در مورد زبان ایجاد می‌کند - "آیا او گفت 'داشت می‌رفت' یا 'رفت'؟" - که درک را عمیق‌تر می‌کند. متن بازسازی شده نیازی به مطابقت کلمه به کلمه با متن اصلی ندارد. مهم این است که همان معنا را منتقل کند.

۴. زنجیره‌های داستان‌سرایی مشارکتی

به هر دانش‌آموز یک تکه کاغذ و یک شروع‌کننده داستان بدهید: «وقتی ماریا در را باز کرد و دید که باران می‌بارد...» دانش‌آموزان دو یا سه جمله در ادامه داستان می‌نویسند، سپس کاغذ را به نفر بعدی می‌دهند. پس از پنج یا شش بار چرخاندن، هر کاغذ یک داستان کوتاه کامل (و اغلب خنده‌دار) دارد.

بهترین‌ها را با صدای بلند بخوانید. دانش‌آموزان عاشق شنیدن این هستند که چگونه مشارکت‌هایشان در روایت بزرگ‌تر جای می‌گیرد. این فعالیت به ویژه به این دلیل خوب جواب می‌دهد که فشار فردی را از بین می‌برد - هیچ‌کس «مالک» کل داستان نیست، بنابراین اشتباهات کمتر شخصی به نظر می‌رسند.

عکس از Akinyemi Gbadamosi در Unsplash

۵. بسط جمله

یک جمله ساده روی تخته بنویسید: «گربه نشست.» سپس از دانش‌آموزان بخواهید با اضافه کردن جزئیات، آن را بسط دهند. گربه کجا نشست؟ چه زمانی؟ چرا؟ چه شکلی بود؟

«گربه‌ی چاق نارنجی هر روز بعد از ظهر روی طاقچه‌ی گرم پنجره می‌نشست چون از تماشای پرندگان بیرون لذت می‌برد.»

این فعالیت به دانش‌آموزان می‌آموزد که نوشتن خوب ربطی به استفاده از کلمات دشوار ندارد - بلکه به اضافه کردن جزئیات خاص مربوط می‌شود. همچنین به طور طبیعی صفت‌ها، قیدها، عبارات حرف اضافه و جملات وابسته را بدون هیچ گونه آموزش گرامری تمرین می‌کند.

۶. تبادل نامه با همسالان

دانش‌آموزان را به دو گروه تقسیم کنید و از آنها بخواهید برای یکدیگر نامه بنویسند. در نامه اول، کودک خود را معرفی می‌کند و سه سوال می‌پرسد. کودک نامه را می‌خواند و پاسخ می‌دهد، به سوالات پاسخ می‌دهد و سه سوال از خودش می‌پرسد. این کار را چندین دور ادامه دهید.

نوشتن نامه به دانش‌آموزان مخاطبی واقعی و دلیلی واقعی برای نوشتن می‌دهد. همچنین تمرینی برای شکل‌گیری سوال است که بسیاری از دانش‌آموزان ESL آن را دشوار می‌دانند. می‌توانید این کار را با کاغذ یا از طریق سیستم ایمیل کلاس انجام دهید.

عکس از زینول یاسنی در Unsplash

۷. نوشتن از طریق گوش دادن

یک کلیپ صوتی کوتاه - یک آهنگ، گزیده‌ای از پادکست، یا یک گزارش خبری - پخش کنید و از دانش‌آموزان بخواهید خلاصه یا پاسخی بنویسند. برای سطوح پایین‌تر، یک متن برای پر کردن جاهای خالی ارائه دهید. برای سطوح بالاتر، از دانش‌آموزان بخواهید نظر خود را در مورد موضوع مورد بحث بنویسند.

این روش، مهارت‌های شنیداری و نوشتاری را به گونه‌ای ادغام می‌کند که منعکس‌کننده‌ی کاربرد زبان در دنیای واقعی باشد. دانش‌آموزان مرتباً باید به اطلاعات گوش دهند و سپس در مورد آن بنویسند - در محیط‌های دانشگاهی، محل کار و زندگی روزمره.

در اینجا یک ویدیوی عالی از جکی بولن وجود دارد که برخی از بهترین فعالیت‌های نوشتاری ESL را که می‌توانید فوراً امتحان کنید، نشان می‌دهد:

۸. مجلات گفتگو

به هر دانش‌آموز یک دفترچه یادداشت بدهید که تبدیل به دفتر خاطرات گفتگوی آنها شود. آنها در هر کلاس یک نوشته می‌نویسند - می‌تواند درباره هر چیزی باشد. شما به هر نوشته با یک نظر کوتاه پاسخ می‌دهید، نه تصحیح اشتباهات، بلکه درگیر شدن با محتوا.

«تو در مورد ملاقات با مادربزرگت نوشتی. خیلی قشنگ به نظر میاد! غذای مورد علاقه‌ات که اون درست می‌کنه چیه؟»

دفترچه‌های گفتگو ضمن فراهم کردن تمرین منظم نوشتن، ارتباطی شخصی بین معلم و دانش‌آموز ایجاد می‌کنند. تحقیقات به طور مداوم نشان می‌دهد که آنها هم روان‌نویسی و هم انگیزه دانش‌آموز را بهبود می‌بخشند (آیلتس). نکته‌ی کلیدی، پاسخ به معناست، نه شکل.

عکس از Leo_Visions در Unsplash

۹. حراج تصحیح خطا

خطاهای رایج نوشته‌های دانش‌آموزان (البته به صورت ناشناس) را بردارید و ۱۵ تا ۲۰ جمله را روی تخته قرار دهید - برخی صحیح، برخی دارای خطا. به هر تیم پول تقلبی بدهید و بگذارید روی جملاتی که فکر می‌کنند خطا دارند «پیشنهاد» بدهند. اگر آنها به درستی خطا را شناسایی و اصلاح کنند، امتیاز می‌گیرند. اگر روی جمله صحیح پیشنهاد قیمت بدهند، پول از دست می‌دهند.

این کار مرور گرامر را به یک بازی تبدیل می‌کند که دانش‌آموزان واقعاً از آن لذت می‌برند. همچنین مهارت‌های تصحیح و ویرایش خودکار را آموزش می‌دهد که برای نویسندگان در حال توسعه ضروری است.

۱۰. قالب‌های پاراگراف ساختاریافته

برای دانش‌آموزانی که هنگام مواجهه با صفحه خالی خشکشان می‌زند، قالب‌های پاراگرافی ارائه دهید که نوشتن را به مراحل قابل مدیریت تقسیم می‌کنند:

• جمله موضوع: [موضوع] مهم است زیرا _______________.
• جزئیات تکمیلی ۱: اول، _______________.
• جزئیات تکمیلی ۲: همچنین، _______________.
• جزئیات تکمیلی ۳: در نهایت، _______________.
• جمله پایانی: به این دلایل، _______________.

الگوها داربست هستند، نه عصا. همزمان با افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان، به تدریج بخش‌هایی از الگو را حذف کنید تا زمانی که بتوانند پاراگراف‌ها را به طور مستقل بنویسند. این رویکرد به ویژه برای دانش‌آموزانی که برای تکالیف نوشتاری دانشگاهی یا آزمون‌های استاندارد آماده می‌شوند، مفید است.

عکس از لوکا رومانو در Unsplash

۱۱. نوشتن سریع دو دقیقه‌ای

یک موضوع بدهید و تایمر را برای دو دقیقه تنظیم کنید. دانش‌آموزان تا جایی که می‌توانند می‌نویسند. وقتی زمان تمام شد، کلمات خود را می‌شمارند و تعداد را ثبت می‌کنند. روز بعد همان موضوع را تکرار کنید. اکثر دانش‌آموزان بار دوم به طور قابل توجهی بیشتر می‌نویسند زیرا قبلاً یک بار در مورد موضوع فکر کرده‌اند.

نوشتن‌های سریع برای پنج دقیقه آخر کلاس عالی هستند. آن‌ها دایره لغات درس آن روز را تقویت می‌کنند و در عین حال سرعت نوشتن را افزایش می‌دهند. یک جدول کلاسی داشته باشید که پیشرفت همه را نشان دهد تا دانش‌آموزان را انگیزه دهید.

۱۲. بازنویسی و بهبود

به دانش‌آموزان یک پاراگراف عمداً خسته‌کننده بدهید: «من به فروشگاه رفتم. غذا خریدم. به خانه رفتم. شام پختم. خوب بود.» وظیفه آنها این است که آن را بازنویسی کنند و با اضافه کردن صفت‌ها، تغییر ساختار جمله و گنجاندن جزئیات حسی، آن را جالب کنند.

این فعالیت نسبت به نوشتن از ابتدا، ترس کمتری دارد، زیرا دانش‌آموزان با محتوای موجود شروع می‌کنند. همچنین، مرور و اصلاح را به عنوان یک مهارت آموزش می‌دهد - درک این که پیش‌نویس‌های اولیه هرگز پیش‌نویس‌های نهایی نیستند و یک نوشته‌ی خوب، بازنویسی واقعاً خوب است.

عکس گابریل واسیلیو در Unsplash

۱۳. بازتاب‌های بلیط خروج

در پایان هر کلاس، از دانش‌آموزان بخواهید سه تا چهار جمله بنویسند و به یکی از این سؤالات پاسخ دهند:

• امروز چه چیزی یاد گرفتی؟
• چی گیج کننده بود؟
• چه چیزی را بیشتر می‌خواهید تمرین کنید؟
• با استفاده از کلمه جدید درس امروز، یک جمله بنویسید.

بلیط‌های خروج دو وظیفه دارند: دانش‌آموزان روزانه تمرین نوشتن می‌کنند و شما فوراً در مورد آنچه که مؤثر است و آنچه نیاز به مرور دارد، بازخورد دریافت می‌کنید. آنها را قبل از کلاس بعدی خود بخوانید و برنامه درسی خود را بر اساس آن تنظیم کنید.

همه چیز را با هم هماهنگ کنیم

لازم نیست هر ۱۳ فعالیت را در یک هفته انجام دهید. دو یا سه فعالیت را انتخاب کنید که با سطح دانش‌آموزان و سبک تدریس شما مطابقت داشته باشند. آن‌ها را به صورت چرخشی انجام دهید تا دانش‌آموزان تنوع را تجربه کنند، بدون اینکه ثباتی را که باعث ایجاد مهارت می‌شود از دست بدهند.

یک هفته‌ی معمولی سرشار از نویسندگی می‌تواند چیزی شبیه به این باشد:

• دوشنبه: گرم کردن برای نوشتن آزاد (۵ دقیقه) + نوشتن سریع با تصویر (۲۰ دقیقه)
• سه‌شنبه: فعالیت دیکتوگلاس (۲۵ دقیقه) + بلیط خروج (۵ دقیقه)
• چهارشنبه: تمرین بسط جمله (۱۵ دقیقه) + تبادل نامه با همسالان (۱۵ دقیقه)
• پنجشنبه: زنجیره داستان مشترک (۲۵ دقیقه) + نوشتن سریع (۵ دقیقه)
• جمعه: حراج تصحیح خطا (۲۰ دقیقه) + زمان ثبت گفتگو (۱۰ دقیقه)

مهم‌ترین چیز این است که نوشتن را به بخشی عادی از هر کلاس تبدیل کنید، نه چیزی که فقط در «کلاس‌های نویسندگی» اتفاق می‌افتد. وقتی دانش‌آموزان هر روز می‌نویسند - حتی فقط برای پنج دقیقه - دیگر نوشتن را به عنوان یک اتفاق خاص و ترسناک نمی‌بینند و شروع می‌کنند به برخورد با آن به عنوان بخشی عادی از یادگیری زبان انگلیسی.

دانش‌آموزان شما می‌توانند به نویسندگانی با اعتماد به نفس تبدیل شوند. آن‌ها فقط به تمرین منظم، بازخورد معنادار و فعالیت‌هایی نیاز دارند که باعث شود بخواهند قلم به دست بگیرند. یکی از این استراتژی‌ها را در کلاس بعدی خود امتحان کنید و ببینید چه اتفاقی می‌افتد.